Siz hayatınızda, "Hiç kimseyi örnek almam" diyenlerden misiniz?
Hani,"Ben kendim gibi olmak isterim,kimseyi kendime örnek almam." diyenden...
"Evet ben de öyle diyenlerdenimm," dersem yalan olur.Çünkü yaşamda ki adımlarım, gözlem yapıp her hadiseden kendime bir paye çıkarmakla şekilleniyor,yolunu buluyor.
Buna, örnek almak mı denir? , taklit etmek mi denir? artık ne denirse; çevremde ki kişilerin herhangi bir konuda ki yaşadıkları, sevinçli ya da üzüntülü olayları kendime her zaman tecrübe etmişimdir.
Bu kişi,ailemden olabilir,arkadaşlarımdan,akrabalarımdan ve yahut yolda denk geldiğim bir insan da olabilir.
Tanık olduğum bu hadiselerin akabinde;benim başıma da benzer bir durum geldiği zaman, "şuna böyle davrandığı için şöyle olmuştu.Ben o duruma düşmemek(ya da güzel bir durum ise o gibi olmak) için şunu yapayım"gibilerinden kendimi düşünür bulurum.Bilinçli birşey de değil bu....
Kararlarımı pat diye asla almamışımdır.Her yönden düşünür ve mantığıma uygun olan "benim için bu doğrudur"diye söyleyebileceğim şekilde konuşur ya da hareket ederim.Örnek olarak, kendimi çevremdekilerden fazla fazla özür dilerken hiç hatırlamam.. Çünkü, zaten kendimce doğruyu tayin etmiş ve öyle muhatap olmuşumdur.Bu yaşıma kadar bilinçli ,isteyerek bir kimseyi kırdığımı da hatırlamam..
Hıhh işte bunun için;çevremdeki insanların tecrübeleri, diyaloglarımı nasıl ayarlamam gerektiğini karar vermemde de bana ışık tutar.
Zor ve üzüntülü günlerim de, zorlukların altında ezilmememi sağlayacak gücü de kazandırır.
Bir kişi var ki; benim için değeri tarifsiz,sağlığına duacı olduğum canım ananeciğim...Hayatı bana tam bir rehberdir.O kadar zor ve çetin bi hayat yaşamış ki,fakat asla asi olmamış...Cahil olmasına rağmen,imanının gücü ile sabrını,iyi niyetini,güler yüzlülüğünü ve insan sevgisini asla kaybetmemiş.Hayatım boyunca denk geldiğim, insan sıfatına uyan tek kişi o dur.Bir ara sizlere ondan bahsetmek isterim.Bana olduğu gibi sizlere de örnek olabilir:)
Velhasıl; maalesef ben de her insan gibi hatasız değilim.Pişmanlıklarım,"tüh be bunu böyle yapmasaydım"dediğim de oluyor.Ama önemli olan bunun bilincinde olmam değil mi?
Her atılan adım, bir tecrübe değil midir?
Rabbim cümlemize;tecrübelerimizden ders alarak,onlardan hayırlı bir şekilde faydalanmamızı nasip eylesin...
Hani,"Ben kendim gibi olmak isterim,kimseyi kendime örnek almam." diyenden...
"Evet ben de öyle diyenlerdenimm," dersem yalan olur.Çünkü yaşamda ki adımlarım, gözlem yapıp her hadiseden kendime bir paye çıkarmakla şekilleniyor,yolunu buluyor.
Buna, örnek almak mı denir? , taklit etmek mi denir? artık ne denirse; çevremde ki kişilerin herhangi bir konuda ki yaşadıkları, sevinçli ya da üzüntülü olayları kendime her zaman tecrübe etmişimdir.
Bu kişi,ailemden olabilir,arkadaşlarımdan,akrabalarımdan ve yahut yolda denk geldiğim bir insan da olabilir.
Tanık olduğum bu hadiselerin akabinde;benim başıma da benzer bir durum geldiği zaman, "şuna böyle davrandığı için şöyle olmuştu.Ben o duruma düşmemek(ya da güzel bir durum ise o gibi olmak) için şunu yapayım"gibilerinden kendimi düşünür bulurum.Bilinçli birşey de değil bu....
Kararlarımı pat diye asla almamışımdır.Her yönden düşünür ve mantığıma uygun olan "benim için bu doğrudur"diye söyleyebileceğim şekilde konuşur ya da hareket ederim.Örnek olarak, kendimi çevremdekilerden fazla fazla özür dilerken hiç hatırlamam.. Çünkü, zaten kendimce doğruyu tayin etmiş ve öyle muhatap olmuşumdur.Bu yaşıma kadar bilinçli ,isteyerek bir kimseyi kırdığımı da hatırlamam..
Hıhh işte bunun için;çevremdeki insanların tecrübeleri, diyaloglarımı nasıl ayarlamam gerektiğini karar vermemde de bana ışık tutar.
Zor ve üzüntülü günlerim de, zorlukların altında ezilmememi sağlayacak gücü de kazandırır.
Bir kişi var ki; benim için değeri tarifsiz,sağlığına duacı olduğum canım ananeciğim...Hayatı bana tam bir rehberdir.O kadar zor ve çetin bi hayat yaşamış ki,fakat asla asi olmamış...Cahil olmasına rağmen,imanının gücü ile sabrını,iyi niyetini,güler yüzlülüğünü ve insan sevgisini asla kaybetmemiş.Hayatım boyunca denk geldiğim, insan sıfatına uyan tek kişi o dur.Bir ara sizlere ondan bahsetmek isterim.Bana olduğu gibi sizlere de örnek olabilir:)
Velhasıl; maalesef ben de her insan gibi hatasız değilim.Pişmanlıklarım,"tüh be bunu böyle yapmasaydım"dediğim de oluyor.Ama önemli olan bunun bilincinde olmam değil mi?
Her atılan adım, bir tecrübe değil midir?
Rabbim cümlemize;tecrübelerimizden ders alarak,onlardan hayırlı bir şekilde faydalanmamızı nasip eylesin...
